![\"\"](\"https:\/\/willembedankt.org\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/kroning.bmp\" "\\"kroning\\"")
<\/a><\/p>\n<\/p>\n
<\/p>\n
Van Prins Willem-Frederik naar Soeverein Vorst naar <\/span><\/strong><\/p>\n Koning der Nederlanden.<\/span><\/strong><\/p>\n <\/p>\n Willem-Frederik, prins van Oranje-Nassau, werd geboren in Den Haag op 24 augustus 1772. Hij was de oudste zoon van Willem V en Wilhelmina van Pruisen, het laatste stadhouderlijk paar. Hij maakte in de jaren 1789-1791 een reis door Duitsland en trouwde op 1 oktober met zijn nicht Wilhelmina van Pruisen. Hij studeerde in Leiden.<\/p>\n In 1793 tot kapitein-generaal benoemd, leidde hij de operaties tegen de Franse legers onder Jourdan en Pichegru, maar de nederlaag bij Fleurus noopte hem tot een terugtocht. Toen Pichegru in januari 1795 naar het noorden oprukte, viel het Nederlandse staatse leger uiteen. Van zijn commando ontheven, vertrok de erfprins op 18 januari met zijn vader naar Engeland. Teleurgesteld in zijn hoop op krachtige Engelse steun, vertrok hij in september 1795 naar Berlijn. Van daaruit onderhield hij contact met de Oranjegezinden in de \u201cBataafse Republiek\u201d, zeg maar het huidige Nederland. De Engels-Russische expeditie in het najaar van 1799 greep hij aan voor pogingen binnenlands verzet tegen de Bataafse Republiek uit te lokken, maar het draaide uit op een fiasco. Sindsdien gaf hij de hoop op herstel van de positie van zijn Huis op. Hij vestigde zijn hoop op Napoleon I Bonaparte. Hij kreeg van hem gedaan dat de Bataafse Republiek aan de Oranjes een schadevergoeding van vijf miljoen gulden zou betalen, als de Oranjes afstand deden van al hun aanspraken.<\/p>\n \u00a0 In het najaar van 1813 onderhandelde hij met de steun van tsaar Alexander I in Engeland over de bevrijding van de Nederlanden. Hij stuitte aanvankelijk op weerstand vanwege zijn vroegere relaties met Napoleon. Hij keerde uit Engeland terug op uitnodiging van Gijsbrecht van Hogendorp, die begonnen was aan een bevrijdingsbeweging. Op 30 november 1813 landde hij in Scheveningen en nam hij bij proclamatie van 2 december de titel van Soeverein Vorst aan met de belofte van een \u2018wijze constitutie\u2019.<\/p>\n Op de hoogte van de wens van de Britse regering een sterke bufferstaat ten noorden van Frankrijk te cre\u00ebren, ijverde Willem vervolgens bij het Congres van Wenen voor een uitbreiding van het Nederlandse territorium met het hele gebied ten westen van de Rijn tot aan de Moezel, maar het verzet van Pruisen had tot gevolg dat de uitbreiding beperkt bleef tot de vroegere Zuidelijke Nederlanden, inclusief Luxemburg. In naam van de geallieerden trad Willem I vanaf 1 augustus 1814 op als gouverneur-generaal in de Zuidelijke Nederlanden. Hij hield in september 1814 zijn eerste intrede in Gent.<\/p>\n <\/p>\n Bij Napoleons terugkeer uit Elba nam Willem eigenmachtig met de titel Koning der Nederlanden bezit van laatstgenoemd gebied. Op 16 maart 1815 nam hij de titel van Koning der Nederlanden aan. In september 1815 wordt hij als koning een tweede keer ingehaald in zijn lievelingsstad Gent.<\/p>\n Willem I had een grote belangstelling voor het economische leven en bleek een voortreffelijk bestuurder. Daar het Noorden vrijheid vroeg voor zijn handel en het Zuiden protectie voor zijn industrie, had Willem het niet gemakkelijk deze tegengestelde belangen te verzoenen. Hij slaagde er echter in de algemene welvaart aanzienlijk te laten toenemen, vooral dan in het Zuiden, dat door opeenvolgende bezettingen (Spaans, Oostenrijks, Frans) grote achterstand had opgelopen.<\/p>\n Met het Zuiden ontstonden vrij snel problemen, doordat de ter stemming opgeroepen notabelen het ontwerp van grondwet verwierpen, enerzijds vanwege de erin opgenomen gelijkstelling van de godsdiensten, anderzijds vanwege het ontbreken van ministeri\u00eble verantwoordelijkheid. Door zijn bemoeienis met het onderwijs, voornamelijk de priesteropleiding, botste hij met de klerikalen, en door zijn drukperscensuur kwam hij in conflict met de liberalen.<\/p>\n Deze herenigde Nederlanden waren Frankrijk dus een doorn in het oog en Parijs had gezworen deze staat weer te laten uiteenspringen, wat uiteindelijk in 1830 lukte. Mede door de invloed van de Franse schrijver Lamenais leidde dit tot een \u2018Unionisme\u2019 en ontstond er een verzetsfront, waaruit in 1830 de Belgische Revolutie voortkwam, die de scheiding tussen Nederland en Belgi\u00eb, voor ons in 1830, maar pas in 1839 formeel bekrachtigd, ten gevolge had. Toen Willem in de \u2018Tiendaagse Veldtocht\u2019 het hem door de Europese mogendheden toegewezen zuidelijk gewest weer trachtte in te nemen (iets wat leek te lukken, want de Vlamingen liepen over en de Walen liepen weg), viel er een groot Frans leger onder Mar\u00e9chal G\u00e9rard de Zuidelijke Nederlanden binnen om de \u2018Hollanders\u2019 te verdrijven. Het was dus duidelijk uit welke richting de \u2018revolutionaire\u2019 wind waaide.<\/p>\n <\/p>\n De sterke kant van de koning was echter zijn economische bemoeienis. Hij had het scherpe inzicht dat \u00e9\u00e9n economische gemeenschap de handel van het Noorden en de industrie van het Zuiden kon omvatten, zodra de koloni\u00ebn deze schijnbaar tegengestelde belangen met elkaar zouden laten samenvallen. Oost-Vlaanderen en vooral Gent hadden veel belang bij deze politiek, bleven de vorst trouw en waren dus Willemgezind.<\/p>\n <\/p>\n Economisch-industrieel, maar ook opvoedkundig was Willem een vorst die zijn tijd ver vooruit was. Overtuigd van zijn gelijk duldde de koning op den duur geen kritiek of medezeggenschap meer. De Staten-Generaal, het parlement, schakelde hij het liefst uit, bij voorkeur regeerde hij bij Koninklijke Besluiten. Spoedig vervreemdde dit alle medeverantwoordelijken van hem, vooral toen zijn halsstarrige houding tussen 1831 en 1839 tot financi\u00eble ontreddering leidde. In 1840 stemde hij in met een noodzakelijke grondwetsherziening, nadat Belgi\u00eb zich in 1839 definitief had afgescheiden. De nieuwe grondwet riep een halt toe aan zijn \u2018Koninklijke-Besluiten-regering\u2019 door het ministerieel contraseign voor elk besluit voor te schrijven. Dit voorschrift was \u00e9\u00e9n van de belangrijkste redenen voor zijn aftreden op 7 oktober 1840.<\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n